برای کسایی مثل من که عاشقانه به تنهایی خود چسبیده اند،قرنطینه چیزی را عوض نمی کند .جز دیدارهای فرمالیته و لبخندهای سفارشی چیزی دیگری برای بشر نمانده است که همانم به لطف قرنطینه دیگر نداریم.انزوا آتشی

برای کسی که خسته شده چی تجویز می کنید؟

پی نوشت:

مرا بازگردان
به جایی که بودهام؛
پیش از دیدارت؛
سپس، سفر کن...

محمود درویش